Dünyaya Sarılmak İster Gibi Hissedebilmek

Kitabın sonu.. Birkaç yıl önce, aldığım bir ruhsal travma eğitiminin ardından, çok sevdiğim birine, eğitimde yaşadığım önemli bir anı anlatmıştım.  Şakayla karışık, “ne eziyet ediyorsunuz kendinize böyle..” demişti de gülüşmüştük. (Bunun bir espri olduğu fikrinde birlikteyiz). İnsan travmalarından iyileşmeye çalışırken eziyet çekiyor gibi görünüyor olabilir.

İnsan halbuki asıl eziyeti her gün, hem kendi, hem tüm dünya, yıllar boyu iyileşmemiş yaralar taşıdığından çekiyor.

Kitabın son sayfasında Shapiro diyor ki:
“10 yaşında bir kız çocuğunun travması işlemlendikten sonra (yani iyileştikten sonra diyelim) dediği gibi…
Tüm dünyaya sarılmak ister gibi hissetmiyor musun?”

Önce kendi 10 yaşındaki çocuk halim tüm dünyaya sarılmak ister gibi hissetsin diye.. sonra diğer insanların 10 yaşındaki halleri.. sonra sevdiklerim ve onların sevdikleri.. ülke.. dünya.. dönüp dolaşıp bana ve benim çocuk halime dönen ve benden tekrar yola çıkıp dünyaya, insanlığa doğru devam eden bir iyilik hali. Okyanus var diye damlalar, damlalar var diye okyanus..

Asıl eziyet, işin eziyet gibi görünen, gözyaşıyla dolu kısmı değil. Asıl eziyet iyileşmemiş yaralarımızla, iyileşmemiş dünyada var olmaya çalışırken yaşadıklarımız. Dünyayı kucaklamak ister gibi hissedemeden yaşayıp gidişimiz.. asıl bu.

Bu son sayfa bana aklıma getirdi.

YAZAR HAKKINDA

Pelin Ulutaşlı

Pelin Ulutaşlı

Uzman Psikolog

Çocuklar ve ebeveynlere yönelik psikolojik destek hizmetleri sunar. Türkçe ve İngilizce dillerinde seans yapmakta, online ve yüz yüze çalışmaktadır.